Kolombiya IMF Borçlarını Tamamen Ödedi
Kolombiya, Uluslararası Para Fonu’na (IMF) olan bütün borçlarını kapattığını resmen duyurdu. Hükümetin başında bulunan Gustavo Petro’nun liderliğindeki ekip, bu açıklamayı başkent Bogota’da düzenlenen para politikası forumunda yaptı. Maliye Bakanı German Avila, ülkenin mali bağımsızlığı açısından önemli bir başarıya imza attıklarını belirtti. Avila, IMF’den alınan yaklaşık 5,3 milyar dolarlık esnek kredi hattına ilişkin tüm borçların ödendiğini ifade ederek, “Kolombiya hükümeti borcunu tamamen kapatmıştır. Şu anda IMF’ye tek bir kuruş borcumuz kalmamıştır,” dedi.
Maliye Bakanı Avila, borcun sıfırlanmasının ardından IMF heyetiyle yapılan son görüşmelerin atmosferinin değiştiğini vurguladı. Artık “borçlu-alacaklı” ilişkisi yerine, yeni bir diyalog zemini oluşturduklarını belirten Avila, sürecin nasıl geliştiğini şu sözlerle özetledi: “Görüşme, IMF heyetine artık borcumuzun olmadığını ve gelecekte de onlara borçlanma niyetimizin bulunmadığını bildirmemizle başladı. Bu durum, ilişkilerimizi köklü bir şekilde değiştirdi. Daha önce bu tür görüşmelerde sunulan standart ekonomik reçeteler, Kolombiya için geçerliliğini kaybetmiştir.”
Kolombiya, 2009 yılından bu yana IMF ile “Esnek Kredi Hattı” (FCL) üzerinden bir ilişki sürdürüyordu. Bu sistem, genellikle kriz dönemlerinde likidite desteği sağlamak amacıyla kullanılıyordu. Ancak önceki Cumhurbaşkanı Ivan Duque döneminde (2018-2022) bu kredi, doğrudan nakit çekimine dönüştürülmüştü. COVID-19 pandemisinin sebep olduğu sağlık krizini ve artan kamu harcamalarını yönetmek amacıyla IMF’den çekilen 5 milyar dolardan fazla miktar, bu kredi hattının tarihteki en büyük kullanımı olarak kaydedilmişti. Petro hükümetinin gerçekleştirdiği son ödeme ile Kolombiya, bu “pandemi borcundan” ve beraberindeki IMF denetiminden tamamen kurtulmuş oldu.
Hükümet yetkilileri, mevcut borcun temizlenmesinin ardından IMF ile yeni bir taahhüt altına girme niyetlerinin olmadığını açık bir şekilde belirtti. Bu hamle, Latin Amerika’da IMF politikalarına mesafeli duran yönetimlerin güçlenmesine ve bölgedeki ekonomik dengelerin değişebileceğine dair önemli bir sinyal veriyor.
